www.aha.pomorze.pl

- Nie. Są tu wszyscy. Jude i reszta. Bo co?. W Sofii 7 grudnia 1949 roku. Wyrok został ogłoszony 14 grudnia: Kostowa skazano na. - Nas chłopcze naprawdę nie interesuje, kogo lubisz, a kogo nie - brzmiała odpowiedź. - Po prostu dobrze wykonuj swoją robotę. Praca - właśnie o nią tu chodziło. Jeżeli w jej zakres wchodziła obrona życia Bradforda, nawet za cenę utraty własnego, nie był pewien czy spełniłby ten obowiązek. Piętnaście lat temu zimny analityk Emory Bradford był jednym z najlepszych, błyskotliwych młodych pragmatyków nowego pokolenia, roztrącający przeciwników z prawa i lewa podczas wyścigu do władzy. Tragedia w Dallas w najmniejszym stopniu nie zwolniła tempa tego wyścigu, żałobę szybko zastąpiło przystosowanie się do zmienionej sytuacji. Naród amerykański był w niebezpieczeństwie i ludzie obdarzeni zdolnością do rozumienia agresywnej natury partyjnego komunizmu, musieli stawić mu czoła i zgromadzić wokół siebie odpowiednie siły. Beznamiętny Bradford o zaciśniętych ustach, błyskawicznie przeistoczył się w gwałtownego jastrzębia. Wtedy on, krzepki chłopak z farmy w Idaho z entuzjazmem odpowiedział na wezwanie. Tak, to była jego osobista deklaracja, przeciw długowłosym wariatom, którzy palili flagi i karty powołania, którzy pluli na przyzwoitość i Amerykę. Osiem miesięcy później chłopak z farmy znalazł się w dżungli i widział jak rozwalają jego przyjaciół. Widział jak oddziały Arvina uciekają z pola walki, a ich dowódcy sprzedają karabiny, dżipy i całe wyposażenie batalionu. Wreszcie pojął to, co było jasne dla wszystkich, z wyjątkiem Waszyngtonu i Dowództwa w Sajgonie. Tak zwane ofiary, tak zwanych bezbożnych dzikusów, wszystko to miały dokładnie gdzieś, z wyjątkiem własnej skóry i forsy. To właśnie oni pluli na wszystko i palili to, czego nie udawało się wymienić lub sprzedać. I śmiali się. Jezu, jak oni się śmiali! A ich tak zwani wybawcy, dzieciaki o rumianych twarzach, z szeroko otwartymi oczami brały na siebie ogień, wpadały na miny, urywało im głowy, ramiona, nogi. A potem stało się. Emory Bradford - oszalały jastrząb z Waszyngtonu doznał nagłego olśnienia. Pojawił się przed komisją senacką i w błyskotliwym wystąpieniu publicznym, bijąc się w piersi, oznajmił narodowi, że coś poszło nie tak, że wspaniali eksperci - włączając w to również i siebie - pomylili się okropnie, i że konieczny jest natychmiastowy odwrót. W ten oto sposób gwałtowny jastrząb przeistoczył się w łagodnego gołębia. A na dodatek, po tych słowach otrzymał owację na stojąco! W tym samym czasie, gdy dżungla zasłana była porozrzucanymi głowami, ramionami, nogami, a chłopak z farmy w Idaho, wychodził ze skóry, bo nie chciał umierać jako jeniec wojenny... Owacja na stojąco, niech to szlag! Nie, panie Emory Bradford, nie oddam za pana swojego życia. Nie umrę dla pana - już nie. Za idealnie przystrzyżonym trawnikiem, który obiecywał kryty basen i kort tenisowy, stał wielki, trzypiętrowy dom w kolonialnym stylu. Trzeba przyznać, że Bradford umiał korzystać z życia! Chłopiec z farmy w Idaho zastanawiał się jak podsekretarz stanu Emory Bradford zachowałby się w klatce na rzece rojącej się od szczurów wodnych, gdzieś w delcie Mekongu. Do diabła, zapewne nienagannie. Kierowca sięgnął pod tablicę rozdzielczą i wyciągnął schowany mikrofon. Nacisnął guzik i powiedział:. Ale on ująwszy w połowie nóż wyciągnął wskazujący palec do końca ostrza, tak aby mógł wiedzieć, czego dotyka, i począł przecinać sznury na ramionach Krzyżaka. Zdumienie ogarnęło wszystkich, zrozumieli bowiem jego chęć - i oczom nie chcieli wierzyć. Tego jednak było im zanadto. Hlawa jął pierwszy szemrać, za nim Tolima, za tymi pachołkowie. Tylko ksiądz Kaleb począł pytać przerywanym przez niepohamowany płacz głosem:. - Brzoza? - Michael uśmiechnął się. - Będzie miał co opowiadać wnukom. Profesor Harry Lewis, tajny agent z własnym pseudonimem..